Kas 24 2008
Öğretmenler Günü üzerine aykırı bir yazı
WordPress veritabanı hatası: [INSERT command denied to user 'dergimiz_db'@'82.197.131.22' for table 'wp_sayfa_sayac_now_21']
Insert into wp_sayfa_sayac_now_21 (post,tarih,ip) values ('267','1259354282','38.107.191.114')
WordPress veritabanı hatası: [INSERT command denied to user 'dergimiz_db'@'82.197.131.22' for table 'wp_sayfa_sayac_stat_21']
Insert into wp_sayfa_sayac_stat_21 values ('2009-11-27', '267', '0','0')
Ne yazmalı şimdi? Nerden başlamalı?Alışılagelmiş söylemlerden uzak bir şeyler yazmayı deneyeceğim.Bir günü daha kutlamanın onurunu yaşadık arkadaşlarımızla,öğrencilerimizle birlikte.Bazen hüzünlendik,bazen gururlandık.Kutlamalar aldık,çiçekler aldık.Bunlar için herkese ayrı ayrı teşekkür ediyorum.Akşam haberlerinin çoğunda günün anlamına ilişkin görüntüler vardı:Şehit öğretmenler,işsiz öğretmenler,ek iş yapan öğretmenler,huzur evlerinde kalan öğretmenler…Örnekler çok fazlaydı, tümünü aklımda tutamadım.Bunları ibretle ve üzülerek izledim.Her şey bitince kendimle ve anılarla baş başa kaldım.
Hangi öğretmen vardır ki, yetiştirdiği binlerce öğrencisinden biri olan bir görevlinin karşısına geldiğinde-görevi ne olursa olsun-azarlanmayan?
Hangi öğretmen vardır ki, ekonomik yetersizlikleri yüzünden yetiştirdiği öğrencilerinin karşısında ezi ezim ezilmeyen?
Ve hangi öğretmen vardır ki, bütün bu olumsuzluklara karşın görevini her şeyin üstünde saymayan?
Gerçekten de bizi bu görev aşkına sürükleyen nedir diye sorduğumda, yanıt bulamadım.Benim gibi binlerce öğretmen de bulamıyordur sanırım.
Uzun lafın kısası bir “Öğretmenler Günü”nde daha çok karmaşık duygular içinde kaldım.Kendi sorularıma yanıt bulamayacak kadar hem de.
Güzel şeyler yazmak isterdim;ama olmadı.Umarım bir başka 24 Kasım’da yazarım.Dünyanın bütün çiçeklerine ve o çiçekleri yetiştiren bahçıvanlara selam olsun.
(Buraya törende okuduğum şiiri öğrencilerin isteği üzerine yeniden alıyorum.Bu şiir 1994 yılında Batman’da katledilen öğretmen Mustafa GÜMÜŞ için onun arkadaşı tarafından yazılmıştır.Manevi huzurunda bir kez daha saygıyla eğiliyorum.)
KARDELENLER KARA İNAT BÜYÜR
Batman’ın dağlarında bir kardelen büyür,
Karın acımasız soğuğuna inat
Ulaşır güneşe, buluşur dünyayla,
Bazen bir Mustafa’dır o, bazen bir Murat.
Mustafa Öğretmen gençti, idealistti.
Gözleri pırıl pırıl, yüreği sevgi dolu.
‘Anam’ dedi. ‘Batman’a çıktı tayinim.’
‘Oğul’ dedi anası: ‘Gitme, ıraktır oralar, hem de tehlikeli.’
Güldü Mustafa Öğretmen: ‘Anam’ dedi.
‘Bayrağın dalgalandığı yer değil midir vatan toprağı? ‘
‘Sen, ben kaçarsak, kim aydınlatır karanlığı? ‘
Gül yüzlü Mustafa öğretmen, yanında 20 günlük karısı,
Eşkıyanın zulmüne, karın soğuğuna inat, vardılar Batman’a.
Cehaletin karanlığına inat,
Eşkıyanın zulmüne inat,
Karın soğuğuna inat,
Kara tahtanın karalığına inat.
Elinde beyaz tebeşiri, yüreğinde vatan sevgisiyle
Mustafa Öğretmen, tüm aydınlık düşmanlarına inat…
Mutluydu Mustafa Öğretmen.
Gül yüzlü çocukları, gül bahçesi misali sınıfı vardı.
Evde onu bekleyeni, seveni, sevileni vardı.
Ama çok sürmedi mutluluk,
Kara kalpli, kara kaputlu zalim alıp gitti onu, karlı bir Batman gecesi.
20 günlük karısı, gül yüzlü yavruları günlerce boşuna bekledi yolunu
Beyaz karlar üstüne cansız düşerken gövdesi,
Karın soğuğuna,
Eşkıyanın zulmüne,
Cehaletin karanlığına inat,
Bir kardelen büyüdü.
Kara kalpli, kara kaputlu zalim anlayamadı gerçeği,
Öğretmen bir ölür, fakat bin dirilir.
Bugün Mustafa, yarın Aslı, diğer bir gün de Mehmet gelir.
Kardelen misali…
Eşkıyaya, cehalete inat.
Her yıl, her gün, her an yeniden büyür,
Bu ülke için,
Bu ülkenin gül yüzlü evlatları için,
Her yıl, her gün, her an yeniden büyür…
Batman’ın dağlarında bir kardelen büyür.
Karın acımasız soğuğuna inat,
Ulaşır güneşe, buluşur dünyayla
Öğretmen Mustafa misali,
Cehalete, cehalete inat…
Derya AKGÜN
3 yorum var.
Hocam sözlerinize yürekten katılıyorum. Mustafa öğretmen gibi nice eğitim şehitleri verdik; ama görüyorum ki yine öğretmen toplumda hak ettiği değeri görmüyor. Gerçekten öğretmenlik adına güzel şeyler yazmak bugünün Türkiyesi için çok zor görünüyor. Umut ediyorum bir gün ülkeyi yönetenler kendilerini de oraya bir öğretmenin getirdiğini hatırlar ve elleri öpülesi öğretmenlerimize gereken kıymeti verirler.
ÇOK haklısınız Mehmet hocam.
Canı gönülden katılıyorum size.Bu yazmış olduklarınız günümüzün en açık gerçeği…
Görüyoruz, yaşıyoruz ve biliyoruz.
Kenan hocamın da dediği gibi umarım; gelecekte öğretmenlerimizin değeri bir şekilde daha iyi anlaşılır.Bu arada şiir çok güzel.Zaten siz okurken tüylerimiz diken diken oldu.Acı ama gerçek…
Başarılarınızın devamını dilerim hocam.
Öğretmen bir ölür, fakat bin dirilir….
İyi ki VARSINIZ…
Sayın Mehmet hocamın duygularını her öğretmen yaşamaktadır.Öğretmenler günü için yazdığım yazıda da söyledim.Başöğretmen Atatürk’ten sonra öğretmenlere pek değer verilmediğini;yapılan anketlerde öğretmenlerin yaklaşık %80′nin kendi çocuklarının öğretmen olmalarını istemediği ortaya çıktı.Bu da mesleğimize gereken önemin verilmediğini göstermektedir.Fakat,öğretmen olarak gerçekten kendi mesleğimizi canla başla ve gönülden yaptığımızı,dünyanın bütün çiçeklerini yetiştirmek için gecemizi gündüzümüze kattığımızı bilen bilir.Bizde diyoruz ki,Yunus’un dediği gibi ”bilenlere selam olsun”.