Tem 15 2009
BİR KÖŞEDE HATIRLANMAYI BEKLEYEN HER ŞEYE…
Mutluluk da istemezdi inan yağmurlu gözlerin özlemi olmayı,hüzün çok mu meraklıydı sanki derin düşüncelere dalmış gözlere?İstenmemeye bu kadar yakıştırmadı kendini kara günler ve inan kara günün veya talihin sıfatı olmayı umutsuz kalplerden öğrendi.
Ya gözyaşı?Onu da yanaklarına hasret de öyle mi akar sandın?Rüzgar sadece uğultu mu senin için?Oysa haykıramadıklarını ne de güzel taşır sen söylemeden istediğin yere.Ya güneş?Güneşi dünyanı aydınlatmak için mi doğuyor sandın?Sen, ruhunun aydınlığını karartan güneş!Sen kendi içini aydınlatamadıktan sonra,kabahati güneşe atmanın ne faydası var?
Hele tebessüm,kırık kalplerin “dokunmayın parçalanırım”simgesi olmayı hiç istemedi.Asaletin tebessümü varken pervasız kahkahalara açık değildi kapısı.Ve tebessüm bu kadar aşağılanmayı hakketmiyordu.
Kalbin sesiyse eğer gülüş,duyanların hiçbiri hor görmez emin ol!
”İçin”ler,”senin için”olduğu sürece değerlidir.Hiçbir edat önemsemedi “için”i.Zaten tek başına hak iddia etmiyordu için.Seninle güzeldi.”Senin için”…
Ve pişmanlık her küstahlığın mazur görülme sebebi sayılmayı;bir zafer olduğunu ve ödülü affını almayı unutarak öğrendi.
Hoşçakallar en uzun vedalarda her şeyi anlatan tek kelimeyken,susup gitmek aldı yerini.Yeri dolmadı ;ama gelenin açtığı boşluk da anlattı zamanla her şeyi…
Unutulmuş saygılara,
ertelenmiş hayatlara ve kaçırılmış mutluluklara,
iki söz arası pişmanlıklara,
Selam olsun!!!!!
LEYLA ES
£€Y£@
